Domaine CONTAT GRANGE - La Fussière 1er Cru 2017
Dit voorbeeldige ambachtelijke domein heeft geleidelijk een mooi bezit kunnen opbouwen in het uiterste zuiden van de Côte de Beaune en een zeer hoog niveau bereikt.
Hier wordt geen enkele cuvée bevoordeeld om te schitteren in een gids, maar de eenvoudigste wijn bezit de eerlijkheid van smaak en de breedte van samenstelling die de kenmerkende tekenen van het huis zijn.
In de jaren 1970 ontdekken Yvon en Chantal Contat-Grangé, twee kunstenaars uit de jaren '68 die naar het zuiden zijn vertrokken, het plezier van het werken in de wijngaard. De drang om zich te vestigen trekt aan hen. Het is dan 1978 en er bestaat slechts één centrum voor volwasseneneducatie in wijnbouw, het CFPPA van Beaune. Yvon schrijft zich in.
Zonder startkapitaal neemt het paar een pachtcontract in het Pays couchois (tussen de Côte Chalonnaise en de Morvanheuvels). De eerste jaargang, 1981, is moeilijk: de wijngaarden zijn in zeer slechte staat en de vorst maakt het erger. Met 4 hectare behalen ze... 25 hectoliter. Het werk heeft Yvon en Chantal meer gekost dan als ze niets hadden gedaan. In 1982 slagen ze erin een huis te kopen in Dezize-lès-Maranges. In de loop der jaren en kansen nemen ze meer wijngaarden in pacht. Het huidige domein beslaat 6,5 hectare, in pacht met negen eigenaren. Binnen een straal van 4 kilometer rond Dezize cultiveren Chantal en Yvon elk jaar met dezelfde filosofie op elf appellaties: "De appellatie is verbonden met het terroir maar is niet vanzelfsprekend; elke jaargang moet het verdienen."
Hun eerste ervaring met biologisch, in 1976-1977, stamt uit hun tijd in het zuiden. Sinds hun vestiging hebben ze altijd gewasbeschermingsmiddelen gebruikt die compatibel zijn met biologische landbouw. Maar hun middelen stonden niet toe om een tweede tractor te kopen. In moeilijke jaren is één tractor niet genoeg om ploegen en behandelingen tegelijk te garanderen.
Bourgogne heeft de bijzondere eigenschap een hoge plantdichtheid te hebben, namelijk 10.000 stokken per hectare, wat het werk aanzienlijk compliceert. Om het gebrek aan materiaal te compenseren, krabben ze tussen de rijen en behandelen met een rugspuit bij de wijnstokken. Begin jaren 2000 kunnen ze eindelijk een tweede tractor kopen, ploegen en zonder onkruidbestrijdingsmiddelen werken.
In 2008 beginnen ze eindelijk aan hun omschakeling.
Ze zijn erg kritisch over biodynamiek omdat ze het "een beetje gek" vinden dat het werk in de wijngaard "wordt bepaald door een astrologische kalender", maar aarzelen niet om hun compost te dynamiseren voordat ze die gebruiken. In de kelder hebben ze nooit gist toegevoegd. Hun zeer eenvoudige uitrusting verbiedt elke technologische interventie zoals thermovinificatie om de extractie te versterken. Soms verwarmen ze de most als de temperaturen te laag zijn om de fermentatie te helpen starten. Ze hebben wat moeite tijdens de oogst en bij het bottelen.
Hoewel ze geen wijngaarden hebben gekocht, hebben ze geïnvesteerd in gebouwen: een gîte, maar ook de kelder, die onlangs is uitgebreid tot 200 m2 cuverie om comfortabel te kunnen werken. Dankzij hun reputatie, die in de loop der tijd is opgebouwd, hoeven ze geen commerciële stappen te ondernemen en nemen ze zeer weinig deel aan beurzen. Als een derde van hun productie door particulieren wordt gekocht, gaat een andere derde naar de export, van Spanje tot Japan via Noord-Europa en de Verenigde Staten.
